تو را چه شده است ایران من،مادر!؟
خواب سردی چون افعی
در جای جای وجودت لانه کرده!
برخیز!ای ایران من،مادر
ملحفه خواب را بردار.
بر خیز،ز خوابستان درد،برخیز
خوابستان را فرو افکن مادر
دور کن پوران را ز سایه های خوابستان درد،مادر.
ایران من،مادر!
برخیز که گلهایت
سالهاست روی خوش ندیده اند!
عطر بهاری را در شبنم بلورین
بر برگهای رنگارنگ خویش
افشان نکرده اند.
بر خیز! برخیز ای ایران من، مادر!
سایه خوابستان غم را
زگلستان شادیت برهان.
برخیز ایران من، مادر!
